آينده روشن

13 نوروز 1386 خورشيدي نخستين يادداشت هفتگي تارنگار آينده روشن را نگاشتم. در آن زمان قصد داشتم اين تارنگار تنها به يادداشت هاي شخصي ام( حاصل زجر ها و دردهاي زندگي) تبديل شود وليكن به مرور دريافتم وظيفه اي بر دوشم سنگيني مي كند. شايد مانند خيلي ها مي توانستم به اين تارنگار شخصي رنگ و بوي عاشقانه بدهم و يا مانند برخي ها به ابتذال نويسي با ذهني عوام زده روي بياورم اما تجربه هاي سالهاي اخيرم به اين قلم اجازه ي مفت نويسي نداد. زماني كه سرپرست تارنماي "نداي ما" بودم دريافتم فضاي مجازي بي رحم و(...) مي باشد و هر كس مي تواند خود را نويسنده معرفي كند تنها به شرط آن كه يا در اين سو باشي و يا در آن سو. آن تارنما را به دلايلي نامعلوم بستند اما روحيه ي سركش من لحظه اي خاموش نگرديد... تارنگار آينده ي روشن يك تارنگار شخصي است ، يك تارنگار مستقل كه دغدغه هاي يك جوان دردمند را بازگو مي كند. ادعاي حرفه اي بودن ندارم ولي دوست دارم حرفه اي باشم. اعتراف مي كنم گاهي زمان ها به قلم رنگي تند بخشيدم و فضاي اين تارنگار را راديكال كردم اما هرگز غيرمنصفانه ننوشتم و هيچ شخصي را با دروغ لجن مال نكردم.در سالي كه گذشت پدر نازنينم را از دست دادم، او يكي از پاكترين و صادق ترين مرداني بود كه عمري با عزت و افتخار در اداره ي ثبت اسناد به مردم اين ديار خدمت كرد. (همين كه هيچ كسي از او دل چركين نشد ، زير بار زور باج دهندگان و غارتگران نرفت ، تسليم تهديدكنندگان و مزدوران رانت خوار قرار نگرفت و نام او در ميان مردم شهر و ديارم جاودانه گشت براي من سند افتخاري است) اميدوارم در سال87 بتوانم حرفه اي تر و پربارتر بنويسم. در همين جا از تمام دوستان نازنينم از جمله تيرداد بنكدار، مسعود لقمان، پژمان موسوي، فرامرز، شهاب عسگري، فرشته رضايي، عماد برقعي، مزدك، محمد علي حقي، ميثم سعادت، ميثم،شيما فرزادمنش، ابو، فرزاد مشيري ، بهزاد و مهندس قيصري و بسياري ديگر از دوستان پر مهرم كه با حضور گرم هميشگي خود در تارنگارآينده روشن، من را براي ادامه ي دادن اين تلاش اميدوارتر كردند، سپاس فراوان دارم. روي تمام ميهن پرستان را مي بوسم