زن در
شاهنامه همانند ديگر مظاهر انساني آن كتاب، بزرگي و كمال دارد و تصوير شخصيت او
تحت الشعاع اميال و افراد داستان نيست و حال آن كه در داستان هايي ديگر، خاصه در
منظومه هاي عاشقانه كه شاعران چيره دست ايراني پرداخته اند، تصوير وي غالبن به تبع داستان ترسيم شده است. يعني دغدغه نويسنده و شاعر، كاوش در وجود استقلالي و باريك شدن در آفرينش و دريافت عوامل زندگي
ساز او و محيط او نبوده است. موارد عدم اطاعت اين آفريده از جنس مخالف نيز غالبن
موجب برآمدن فرياد نارضايي مرد است...
ادامه نوشتار
ادامه نوشتار
+ نگارنده جمعه بیستم اردیبهشت 1387ساعت 1 بعد از ظهر توسط
|
